جديد ترين محصولات
ادامه لیست
دوشنبه 02 مرداد 1396

روش های کنار آمدن لازاروس

روش‌های مقابله، یعنی تلاش‌های شناختی و رفتاری برای اداره درخواست‌های بیرونی یا درونی ویژه‌ای که به عنوان کاهنده یا فراتر از توان فرد ارزیابی شده‌اند. این تعریف چند مشخصه کلیدی دارد: (1) فرآیند - محور است، (2) از مدیریت به جای تسلط استفاده می‌کند، (3) در مورد کیفیت فرایندهای کنار آمدن، هیچ‌گونه قضاوت قبلی ندارد و (4) بر تم

در سال‌های اخیر این عقیده گسترش یافته است که افراد چگونه با فشار روانی مداوم و تاثیراتی که در سلامتی روانشناختی و کارکرد اجتماعی و بهداشت جسمانی دارد، کنار می‌آیند. علی‌رغم علاقه فزاینده در زمینه کنار آمدن، به دلیل فقدان روش‌های مناسب سنجش، تا این اواخر پژوهش تجربی محدود بوده است و « پرسشنامه روش‌های کنار آمدن» (WCQ) به منظور تهیه یک ابزار سنجش نظری برای پژوهشگران فراهم شد تا بتوانند برای بررسی نقش کنار آمدن در رابطه بین فشار روانی و پیامدهای سازگارانه به کار گرفته شود.

«پرسشنامه روش‌های کنار آمدن» افکار و اعمالی را که افراد برای کنار آمدن با وقایع فشارزای زندگی روزمره به کار می‌برند، ارزیابی می‌کند. این پرسشنامه از یک نظریه شناختی-پدیدارشناختی در مورد فشار روانی و کنار آمدن با آن مشتق شده است. در جایی دیگر، این راهنما به توضیح مفاهیمی می‌پردازد که اساس « پرسشنامه روش‌های کنار آمدن» را شکل می‌دهد و اطلاعاتی در مورد تحول آن، راهنمایی‌هایی برای اجرا و نمره‌گذاری آن و جزئیات ویژگی‌های روانسنجی آن، به دست می‌دهد.

پرسشنامه روش‌های کنار آمدن، بالقوه می‌تواند به عنوان محرکی برای بحث در موقعیت‌های بالینی، آموزشی و کارگاهی مورد استفاده قرار گیرد. شناسایی آنچه در رویداد فشارزا در معرض خطر بوده است و همچنین شناسایی راه‌حل‌های ممکن برای کنار آمدن و راهبردهایی که واقعاً به کار گرفته شده‌اند، ممکن است زمینه‌های مفیدی برای بحث باشند. امکان دیگر برای استفاده از این پرسشنامه به عنوان یک ابزار پژوهش، در موقعیت‌های بالینی است. برای مثال، در رابطه با انواع و درجه آسیب، سبک‌های مقابله‌ای یا در اندازه‌گیری اثرات مداخله درمانی، می‌توان از این پرسشنامه استفاده کرد.

آزمودنی‌هایی که به سوالات پرسشنامه در رابطه با یک رویداد فشارزای ویژه پاسخ می‌دادند، پاسخ خود را با کلمه «بلی» یا «خیر» در مورد هر ماده و بر حسب اینکه آن راهبرد را در مواجهه با رویداد خاص به کار گرفته بودند یا نه ، مشخص می‌کردند. از آزمودنی‌ها خواسته شده بود پیش از پاسخ دادن به سو‌ال‌ها از طریق نگارش یا مصاحبه با پژوهشگر، آن رویداد را بازسازی کنند.

نسخه 66 ماده‌ای تجدیدنظر شده در این راهنما، دامنه گسترده‌ای از راهبردهای شناختی و رفتاری را دربردارد. مواد زاید و مهم حذف یا تعویض شدند و مواد متعددی مانند دعا کردن (بنا به پیشنهاد آزمودنی‌ها) بر ان اضافه شدند. به علاوه، پاسخنامه نیز از شکل بلی-خیر، به مقیاسی چهار ارزشی که پاسخ‌دهنده می‌توانست فراوانی کاربرد هر راهبرد را مشخص کند، تغییر یافت. اولین پژوهشی که در آن فرم تجدیدنظر شده «پرسشنامه روش‌های کنار آمدن» به کار گرفته شد، تحقیقی بود که توسط فولکمن و لازاروس (1985) گزارش شد.

مواد نسخه اصلی «فهرست روش‌های کنار آمدن» بر مبنای قضاوت ارزیابان درباره مشکل‌مدار یا هیجان‌مدار بودن سوال‌ها طبقه‌بندی شده بود. کنار آمدن مشکل‌مدار به تلاش‌های انجام شده برای اداره یا تغییر رابطه آشفته شخص- محیط که منبع فشار است، اشاره دارد، در حالی که کنار آمدن هیجان‌مدار به تلاش‌های انجام شده برای تنظیم هیجان‌های فشارزا اشاره دارد.

با وجود اینکه طبقه‌بندی مواد در وهله اول سودمند بود؛ اما برای انعکاس غنا و پیچیدگی فرایندهای کنار آمدن آدمی، سودمند به نظر نمی‌آمد. به علاوه، راهبردهای معینی پیدا شدند که در هر دو زمینه مشکل‌مدار و هیجان‌مدار، عمل می‌کردند. برای مثال، اگر نصیحت شدن باعث گردد فرد اطلاعات عینی را برای حل مشکل خود فراهم آورد، به عنوان یک کارکرد مشکل‌مدار عمل می‌کند. اما نصیحت می‌تواند به عنوان کارکرد هیجان‌مدار نیز به کار رود؛ به شرطی که کمک کند تا فرد از نظر هیجانی، احساس حمایت کند. به همین دلایل، بعداً دو مقیاس اصلی مورد استفاده قرار نگرفتند.

در مراحل بعدی و با استفاده از پرسشنامه تجدیدنظر شده روش‌های کنار آمدن و در رابطه با دو مجموعه دیگر از داده‌ها، تحلیل انجام گرفت. این دو گروه عبارت بودند از: (1) گروه‌های نمونه زوج‌های متاهل جامعه مورد مطالعه که چگونگی کنار آمدنشان با رویدادهای زندگی روزمره را گزارش کرده بودند و (2) نمونه‌ای از دانشجویان دانشکده که چگونه کنار آمدنشان با رویدادهای زندگی روزمره را گزارش کرده بودند(فولکمن و لازاروس، 1985). از آنجایی که داده‌های زوج‌های متاهل نمونه گسترده‌ای از هر دو نوع برخوردهای فردی و فشارزا را ارایه می‌داد، این عامل به عنوان مبنایی برای مقیاس‌های کنار آمدن، به کار گرفته شد.

مواد پرسشنامه روش‌های کنار آمدن با استفاده از روش تحلیل عامل، تحلیل شدند. در این نوع تحلیل، از آنجایی که افراد ارایه‌ای از کنار آمدن را به کار برده بودند و مجموعه‌ای از آن و تعدادی را مجزا کرده بودند، چرخش مایل انتخاب شد.

سه تحلیل عامل، الگوهای عاملی مشابهی را به دست دادند. در هر سه تحلیل، 37 ماده اشباع با ثبات بالایی وجود داشتند و 22 ماده در همان عامل کاملاً باثبات بودند و 9 ماده نیز حذف شدند. از آنجایی که چند تحلیل عاملی انجام شده بود، برآوردهای متعددی از اشباع عاملی هر ماده به دست آمد.

بنابراین نهایتاً تحلیل عاملی اصلی بر روی 750 مشاهده با 50 ماده نهایی برای رسیدن به تخمینی از اشباع عاملی هر ماده، انجام شد. این تحلیل‌ها 8 عامل را مشخص ساختند که 8 مقیاس توصیف شده از آن در زیر معرفی شده است.

کنار آمدن رویارویانه: توصیف کننده کوشش‌های پرخاشگرانه جهت تغییر موقعیت بوده و به درجاتی به خصومت و خطرجویی اشاره دارد.

دوری جویی: توصیف‌کننده کوشش‌هایی برای تنظیم احساسات و اعمال فرد است.

خویشتن‌داری: توصیف‌کننده کوشش‌هایی برای تنظیم احساسات و اعمال فرد است.

جستجوی حمایت اجتماعی: تلاش برای جلب حمایت افراد معنی‌دار در زندگی خود و در رابطه با موقعیت فشارزا.

مسئولیت‌پذیری: پذیرش نقش خویشتن در مشکل که همواره با تلاش برای انجام دادن امور و مسئولیت‌ها همراه است.

گریز-اجتناب: توصیف کننده تفکر آرزومندانه و کوشش‌های رفتاری جهت گریز یا اجتناب از مشکل است.

حل مدبرانه مسئله: توصیف‌کننده کوشش‌های عمدی فرد جهت تغییر موقعیت است و با رویکردی تحلیلی برای حل مسئله همراه است.

ارزیابی مجدد مثبت: توصیف کننده کوشش‌هایی است که با تمرکز بر رشد شخصیت، معنایی مثبت می‌آفریند و بعد مذهبی نیز دارد.

logo-samandehi
سبد خرید شما
تعداد محصول 0
  1. محصول
  2. قیمت
  3. تعداد
جمع خرید شما 0 تومان
سبد خرید خالی کردن سبد خرید
عضویت در خبر نامه
ایمیل  
شماره موبایل
 
 
عضویت انصراف از عضویت
پيگيري سفارشات
کد پیگیری سفارش:  

ارسال کد سفارش
LiveZilla Live Help
پیاده سازی شده توسط گروه برنامه نویسی آوا - Powered By AVASHOP